माझे प्राथमिक आणि माध्यमिक शिक्षण तुर्केवाडीलाच झाले. त्यानंतर डिप्लोमासाठी मी बेळगावला येऊ लागलो. आमच्या जनता विद्यालयात दहावीला वर्गात पहिला क्रमांक घेऊन उत्तीर्ण झालेला मी त्यावेळचा गाव लेव्हलला हुशार विद्यार्थी. हुशारी नेमकी काय असते ते बेळगावच्या आर एन शेट्टी पॉलिटेक्निकला आल्यावर चांगलीच कळली. इंग्रजी बोलता येत नव्हते. कन्नडचा तर गंधच नव्हता आणि डिप्लोमाचा अभ्यासक्रम डोक्यावरून जात होता. कॅपॅसीटर, डायोड, सेमीकंडक्टर सारख्या वस्तू आणि बाकीचे शब्द,प्रॅक्टिकल्स आणि थेअरी सगळेच बाऊन्सर मारत होते. मी हुशार होतो मराठी लेखनात, वक्तृत्व आणि निबंध स्पर्धात पण मार्गच बदलला होता. एरव्ही रट्टा मारून वीस वीस मिनिटे भाषणे झोडून स्पर्धा गाजवणारा मी, इथे काहीच पाठ होईना मग मी पूर्वी कधीच परीक्षेत दांडी न उडालेला हुशार विद्यार्थी नापास होऊ लागलो होतो. अखेर ठरलं आवडत्या क्षेत्रातच जायचं पण काय आवडतं आणि काय शिकलं पाहिजे याचा शोध लागत नव्हता, दिशा कळत नव्हती आणि मार्ग धूसर होता.
इतक्यात माझे मामा एकेदिवशी बेळगावला आले असता त्यांच्या हाती त्यादिवशीचा तरुण भारत लागला. आणि त्यात जाहिरात होती विद्यार्थी वार्ताहर हवे आहेत. अनपेक्षितरीत्या कसे मार्ग मिळत राहतात ते बघा. खरंतर माझे मामा आपल्या कुटुंबासोबत जीवाचं बेळगाव करायला आले होते. (माझे मामा पण मूळचे बेळगावचेच आणि ते तुर्केवाडीला स्थलांतरित झाले होते. त्यांच्याकडेच आम्हालाही जावे लागले होते. हा ही इतिहास फार मोठा आहे तो नंतर कधीतरी पाहूच) पहिली गोष्ट असायची ती बेळगावला आल्यावर शेट्टी स्नॅक्स किंवा जवळच्याच कुठल्यातरी हॉटेलात जाऊन नाष्टा करणे आणि कुठल्या चित्रपटगृहात कुठला चित्रपट लागलाय हे पाहण्यासाठी तरुण भारत वाचणे. तर यापद्धतीने ती जाहिरात वाचल्यावर त्यांनी मला तिथूनच फोन केला. तो काळ मोबाईलचा नव्हता त्यामुळे पुढची गम्मत नक्कीच सांगण्यासारखी आहे,वाचा पुढील भागात...........
--------------------------------------------------------------------------
English Version
The time I entered journalism was a bit difficult. The story is from 2004. seventeen years ago today. At the time, I was pursuing a diploma in electronics and communication. We were originally from Tilakwadi in Belgaum but our family moved to Turkewadi in nearby Chandgad taluka and we became Turkewadikars. (That whole history will definitely be written sometime later.)
My primary and secondary education was held at Turkewadi. After that I started coming to Belgaum for diploma. I was a smart student at the village level at that time. Was stood first in 10th in our Janata Vidyalaya. When I came to Shetty Polytechnic, It started to understand what actual smartness is. I could not speak English. There was no smell of Kannada and the diploma course was going beyond my head. Capacitors, diodes, semiconductors and the rest were hitting bouncers. practicals and theory classes were big tention. I was smart in Marathi writing, oratory and essay competition. I was winning a twenty minute speech contest in school times with the formula of byhading. but there was no lesson being learned here, I was a smart student who had never failed an exam before. But here many times I was clean bold. Eventually I decided to move to my favorite area but didn’t know what I liked and what I wanted to learn. The direction was unknown and the road was unclear.
That's when my mama came to Belgaum one day, he got the Tarun bharat newspaper of that day. Accidentally he seen an advertisement Tarun bharat is hiring Student reporter. See how unexpected ways are getting. In fact, my uncle had come to Belgaum with his family. (My uncle was originally from Belgaum and he had migrated to Turkewadi. We had to go to him too. This is a long history. We will see about that sometime later.) When he comes to belgaum He used to do that to see which movie was in which cinema, but after reading the advertisement like this, he called me from there. He phoned me on one landline,because there was neither mobile with me nor him. so the next joke is definitely worth telling, read the next part ...........
टिप्पण्या
टिप्पणी पोस्ट करा